Ta recenzja jest inna. Dziś książka, która dostała nagrodę Nobla w 2014 roku. Czy jest to męcząca lektura, czy wciągająca historia dwojga ludzi? Zawsze myślałam, że nagrodzone pozycje są nudne i trudne w odbiorze - szczególnie filmy, które dostały Oscary - czy w związku z tym książki też takie są?
Willa "Triste" to historia osiemnastoletniego Viktor'a oraz dwudziestodwuletniej Yvonne. Ona jest młoda aktoreczką, pełną marzeń i nadziei, ale czy szczerą? On ucieka przed wojną. Ich chwila nadchodzi. Spotykają się nad jeziorem w małym urokliwym miasteczku. Ona kusząca, ale bardzo tajemnicza, nie chce zdradzić za wiele o sobie. Viktor wie, że Yvonne powie mu o sobie tylko tyle ile uzna za stosowne. Ona zaś jest jak ogień, który wybucha i zaraz gaśnie. Interesuje się tylko tym co pewne i bezpieczne. Rozwiązania niepewne zostają odrzucone.
Wiele lat po spotkaniu Viktor próbuje
odtworzyć świat, dotyk ukochanej i magię zaklętą w słowach, ale im więcej
przywołuje wspomnień, tym mocniej powraca niepokój, który dręczył go tamtego
lata, i coraz bliższy jest odkrycia pewnej tajemnicy.
Mimo, że finał jest gorzki dla bohatera, to jest to utwór przewidywalny. Lecz
nie skupiamy się na samej fabule książki, ale na emocjach jakie nam daje. Nie
jestem fanką tego rodzaju twórczości. Książkę kupiłam z polecenia Wydawnictwa
Znak, lecz teraz wiem, że nie jest to pozycja na jeden wieczór, mimo iż liczba
stron nas nie przeraża. Przy tej pozycji najważniejszy jest czas, żeby ją
zrozumieć, przemyśleć co jest ukryte między wierszami.
Historia jest przedstawiona z perspektywy dorosłego mężczyzny, który wraca po
kilkunastu latach do miejsca, w którym spędził miłe chwile. Najpiękniejsze
chwile, wspomnienia. Przeżywa to co było i żyje chwilą, która była. Interesował go tylko jeden moment, jedna chwila. Życie miało sens tylko tu i teraz.
Utwór skłania do refleksji. Nie wstydzę się przyznać, że wraz z bohaterami
przeżywałam ich emocje takie jak lęk, strach, przygnębienie, czy euforię.
Poddałam się klimatowi sennej francuskiej prowincji. Była to przepiękna historia o uczuciu,
ale czy miłości? Historia niewypowiedzianych słów, fascynacji drugą osobą,
drugim człowiekiem. Wzajemne tajemnice głównych bohaterów.
Literatura piękna jest ciężka, a raczej specyficzna. Nie zgadzam się z
opiniami, że jest to nudna książka, ona po porostu nie jest dla każdego. Jak już
pisałam, nie jest ona na jedną noc. Trzeba czasu, by zrozumieć, zastanowić się
nad jej sensem. Nostalgiczna, melancholijna pozycja wyróżnia się z prezentowanych
dotychczas utworów. Chce Wam zaproponować coś innego, niekoniecznie lekkiego i
łatwego. Teraz jest łatwo się oderwać od świata, zamknąć się w domu i schować
się pod kołderką. Bez zmartwień, bez kłopotliwej przeszłości. Nie zawsze tak było.
Ludzie żyli w strachu z tak zwaną duszą na ramieniu. Nie wiedzieli kiedy
dopadnie ich wojna, czy dożyją jutra. Żyli chwilą jaką dał im los. I to właśnie
ten utwór pokazuje jak uczucie może zniewolić człowieka. Jak bezpieczeństwo i
ochrona własnego dobra wygrywa.
Komentarze
Prześlij komentarz